ເມື່ອຜູ້ເປັນພໍ່ຕາຍແລ້ວ ລູກສາວທັງ ໖ ຄົນ ບໍ່ໄດ້ດູແລທ້າວວະຣະກິດຕິກາຕາມທີ່ພໍ່ໄດ້ສັ່ງເສຍໄວ້ກ່ອນຕາຍແຕ່ປະການໃດ ມີແຕ່ນາງສຸສາ ເຊິ່ງເປັນລູກສາວຫຼ້າໄດ້ທໍາຕາມຄໍາສັ່ງເສຍຂອງພໍ່. ນາງສຸສາໄດ້ພາເຈົ້າວະຣະກິດຕິກາ ອອກຈາກບ້ານໄປເຮັດໄຮ່ຢູ່ໃນປ່າ. ຕໍ່ມາ ທັງສອງໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງໂກສົນ ເນື່ອງຈາກມີອຸທົກກະໄພ ໄປເຖິງເມືອງມັກຄັນທະ ອັນມີພະຍາຫົງແລະພະນາງປັນຈະຕະມາ ເປັນພະຍາຊົງປົກຄອງເມືອງ ແລະມີພະຣາຊະໂອລົດອົງໜຶ່ງ ພະນາມວ່າ ເຈົ້າສຸຣິຍະເທໂວ. ເມື່ອນາງສຸສາແລະເຈົ້າສຸຣິຍະເທໂວ ໄດ້ພົບກັນກໍ່ເກີດມັກຮັກກັນ. ເຈົ້າສຸຣິຍະເທໂວໄດ້ອະພິເສກສົມລົດນາງສຸສາໃຫ້ເປັນອັກຄະມະເຫສີ. ຄໍາລົງທ້າຍ: ລານທີ ໒໕ ໜ້າ ໑: ຈຸນລະສັງກາດຣະຊະໄດ້ ໑໘໕ (ກົງກັບ ຈ.ສ. ໑໑໘໕) ຕົວ ປີກາມົດ ເດືອນ ໙ ແຮມ ໓ ຄໍ່າ ວັນ ໑ ຣິດຈະນາແລ້ວເວລາກອງງາຍ ພໍ່ເຖົ້າສຸກ ມີໃຈໃສສັດທາລໍ້າຍິ່ງ ຈິ່ງສ້າງ ນິໄສພະລະສັງຂະຫຍາ ໄວ້ກັບພຸດທະສາສະໜາ ເທົ້າ ໕ ພັນວັດສາ ນິບພານະ ປັດຈະໂຍ ໂຫຕຸ.
After death of the father, the other sisters did not follow their father’s message. Only Susa, the youngest sister looked after Varakittika. Lather, both of them left from Koson (Kosala) city to Makkhantha city due to happening of flood. Phaya Hong and Queen Panchatama ruled Makkhantha and they had a son named Prince Suriyadevo. When Prince Suriyadevo met Susa, they fell in love. Later, they married. Colophon: Folio 25 on the recto side: Chunlasangkat 185 (corresponding with CS 1185) , a ka mot year, on the third day of the waning moon of the ninth lunar month, the first day of the week (Sunday), the writing was accomplished at the time of kòng ngai (between 7.30–9.00 o’clock). Phò Thao Suk had the ardent religious faith to sponsor the making of this manuscript [entitled] Phalasangkhaya to support the Teachings of the Buddha to last until the end of 5000 years. Nibbāna paccayo hontu (May this be a condition for us to reach Nibbāna).
Extent: 1 palm-leaf manuscript containing 25 leaves.
Size and dimensions of original material: Hight 4.1 cm, width 53.7 cm, depth 1 cm.
Condition of original material: Fragile.
Alternative calendar and date: Lao, CS 1185, a ka mot year
Scribe(s): Unidentified.
Original institution reference: Manuscript Cabinet No.1.
