ໜັງສືບັນທຶກທໍາມະເທສະໜາວ່າດ້ວຍການໃຫ້ທານ, ການຮັກສາສີນ ແລະການຈະເລີນເມດຕາພາວະນາ. ການໃຫ້ທານ ຄື ການໃຫ້ ຫຼື ການບໍລິຈາກສິ່ງຂອງ. ການຮັກສາສີນ ຄື ຄວາມປະພຶດດີ ປະພຶດຊອບທາງກາຍແລະວາຈາ. ການພາວະນາ ຄື ການຝຶກອົບຮົມຈິດໃຈ ແລະປັນຍາ, ເຮັດໃຫ້ຈິດສະງົບ, ຜ່ອງໃສ ປາສະຈາກກິເລດເຄື່ອງເສົ້າໝອງ. ການປະຕິບັດວິປັດສະນາກໍາມັດຖານໂດຍພິຈາລະນາຕາມຫລັກທໍາຕ່າງໆເຊັ່ນ ໄຕລັກ ໓ ປະການ ຄື ອານິຈຈັງ ຄວາມບໍ່ທ່ຽງ, ທຸກຂັງ ຄວາມເປັນທຸກ, ອະນັດຕາ ຄວາມບໍ່ມີຕົວຕົນ; ມໍລະນະສິຕິ ຄືການພິຈາລະນາວ່າ ເມື່ອເກີດມາແລ້ວກໍ່ຕ້ອງຍອມມີຄວາມແກ່, ຄວາມເຈັບແລະຄວາມຕາຍເປັນທໍາມະດາ ສັງຂານທັງຫລາຍບໍ່ທ່ຽງ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຈະເລີນມໍລະນະສະຕິກໍ່ຄືການໝັ່ນລະລຶກເຖິງຄວາມຕາຍເປັນອາລົມ, ເປັນການພັດທະນາຈິດໃຫ້ຮູ້ໂລກຕາມຄວາມເປັນຈິງແລະເປັນວິທີອົບຮົມຈິດໃຈຢ່າງໜຶ່ງ ເພື່ອກຽມຕົວກຽມໃຈໃຫ້ພ້ອມເມື່ອວັນຕາຍນັ້ນມາເຖິງ. ແຕ່ຕ້ອງລະລຶກເຖິງຄວາມຕາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈິດຈຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ສະຕິແລະປັນຍາງອກງາມ. ຄໍາລົງທ້າຍ: ລານທີ ໒໖ ໜ້າ ໑: ອັດຕະມາພາບ ຊື່ພິກຂຸ ສຸກຂາປັນຍາ ວັດຖໍ້າ ໄດ້ພົບອ່ານໜັງສືບັນທຶກທໍາມະເທດສະໜາໄດ້ຈົດຂຽນໄວ້ເປັນກັນຮອມ ໗໔ ກັນ ຊີ້ແຈງແນະນໍາຫົນທາງທີ່ຈະປະຕິບັດໃນທໍາມະ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ມີສັດທາເຫລື້ອມໃສຢາກຈະສ້າງໄວ້ໃຫ້ແຜ່ຫລາຍ ເດີມເປັນອັກສອນໄທພິມໃສ່ກະດາດເປັນເຫລັ້ມດຽວ ພະ ທ່ານຈະນໍາສະແດງເທດສະໜາ ດ້ວຍເຫດສະນັ້ນ ອັດຕະມາພິກຂຸສຸກຂາ ຈຶ່ງໄດ້ແຜ່ສັດທາແມ່ອອກຈັນທີພ້ອມດ້ວຍບຸດຕີບຸດຕາບໍຣິຈາກຊັບສ້າງໜັງສືບັນທຶກທໍາມະເທດສະໜາ ຈານໃສ່ໃບລານ ທານໄວ້ໃນພະພຸດທະສາສະໜາ ມີຈໍານວນເດິມ ໑໕ ຜູກ ຈົ່ງເອົາໄດ້ ໑໑ ປາຍໃບ ເພື່ອເປັນປະໂຫຍດຊະນະແກ່ບຸກຄະລະຜູ້ໃດປະຕິບັດສຶກສາເລົ່າຮຽນໃນທາງທໍາມະຕໍ່ໄປຂ້າງໜ້າໄດ້ສໍາເຣັດດັ່ງຄວາມປະສົງ ເມື່ອ ວັນ ໒ ເດືອນ ໑໒ ຂຶ້ນ ໑໐ ຄໍ່າ ຈຸນລະສັງກາດ ໑໒໙໗ ໂດຍເຈຕະນາກຸສົນອັນປະເສີດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ສ້າງທໍາມະເປັນທານນີ້ ຂໍຈົ່ງບັນດານໃຫ້ເປັນຜົນສໍາເຣັດດັ່ງຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການກລ່າວຄືວ່າພະປະຣິນິບພານເປັນທີ່ສຸດເທີ້ນ.
A book of recording sermons on giving alms, observing the prepcepts, and meditation. Almsgiving means giving or donating things. The observance of the precepts is a good and right behaviour through physical and verbal behavior. Meditation means training the mind and developing wisdom to make the mind calm, clean and free from lust. Practicing meditation based on various principles such as the three characteristics including Aniccatā (impermanence), Dukkhatā (state of suffering), and Anattā (soullessness); Maranasati is the contemplation that, after the birth, one has to accept aging, pain and death as normal. Therefore, the development of death consciousness is to think about death as an emotion. This is a development of the mind to know the world in reality and a way to train the mind to prepare the mind when the day of death comes. But the contemplation of death must be correctly, so that the mind will develop the consciousness and wisdom in the right way. Colophon: Folio 26 on the recto side: My name is Phikkhu Sukkhapannya from Vat Tham temple. I found the note of preaching text of a total of 74 titles and I made a copy of all text which guides the way of practice in the Dhamma. I am delighted and have the religious faith to spread it for all. The original version typed with the Thai script on the papers in the form of one book. It is used by monks for preaching. Therefore, I am Phikkhu Sukkha asked for the support from Mae-òk (lay mother) Chanthi and her daughters and sons for the making of the manuscripts recording these preaching texts in order to support the Teaching of the Buddha. There are 15 fascicles and 11 leaves. These would be benefits for those who practice and learn the Dhamma in the future. The writing was accomplished on the second day of the week (Monsay), the tenth day of the waxing moon of the twelfth lunar month in Chunlasangkat (CS) 1297. With the highest intention of mine in the making of these manuscripts as the donations, may these make all my wishes come true with Nirvana as the ultimate goal.
Extent: 1 palm-leaf manuscript containing 34 leaves.
Size and dimensions of original material: Hight 4.7 cm, width 58.7 cm, depth 1.3 cm.
Condition of original material: Good.
Alternative calendar and date: Lao, CS 1297
Author(s)/Creator(s): Unidentified.
Scribe(s): Unidentified.
Original institution reference: Manuscript Cabinet No.01.
